SNAPPI JOURNAL #7 – Ευτυχία Χατζηαντωνίου: Μάθε να Αγαπάς Αυτό που Κάνεις

Η Ευτυχία Χατζιαντωνίου και το Μυστικό μιας Γεμάτης Ζωής  

Πριν καν ξεκινήσει η συνέντευξη, ήξερα ότι θα ήταν αδύνατο να αποτυπώσω την Έφη με λόγια που να τη δικαιώνουν. Είναι τόσο ξεχωριστή, δυνατή αλλά ταυτόχρονα ταπεινή, τόσο όμορφη (ναι, πραγματικά μοιάζει με μία ελληνική έκδοση της Catherine Deneuve), έξυπνη και ευχάριστη στην παρέα, τόσο εμπνευστική. Και κάνει τα πάντα να λειτουργούν ομαλά, χωρίς ίχνος προσπάθειας.  

Δεν την έχω δει ποτέ — ούτε για ένα λεπτό — κουρασμένη, εκνευρισμένη ή αγχωμένη. 

Ίσως αυτό να είναι το μυστικό της Ελλάδας. Η Έφη πιστεύει πως ένας λόγος που οι Έλληνες κουβαλούν λιγότερο άγχος — και γιατί δεν υπάρχει τόσο έντονο πρόβλημα αλκοολισμού — είναι επειδή απλώς… μοιράζονται. «Μιλάμε με την καρδιά μας», λέει. «Αυτή είναι η θεραπεία μας. Οι Έλληνες πάνε σε ένα καφέ ή ένα εστιατόριο και κάθονται εκεί για ώρες — για να μιλήσουν, να διαφωνήσουν, να γελάσουν. Έτσι εκτονωνόμαστε».  

Όταν τη ρωτώ τι σημαίνει για εκείνη η ελληνικότητα, χαμογελά: 

«Η Ελλάδα είναι φως. Η Ελλάδα είναι μπλε. Αλλά είναι και βουνά και ιστορία. Πολλή ιστορία». 

Το μέρος που την κάνει ευτυχισμένη είναι το εξοχικό της κοντά στην Αθήνα. Βρίσκεται στο μυστικιστικό Ιερό Τρίγωνο, με τις τρεις κορυφές του να είναι ο Ναός του Ποσειδώνα, το Μαντείο των Δελφών και η Ακρόπολη της Αθήνας (ο Παρθενώνας). «Αυτό το μέρος έχει μια διαφορετική ενέργεια», λέει. «Πηγαίνω σε έναν συγκεκριμένο βράχο και κάθομαι εκεί. Δεν πιστεύω ιδιαίτερα σε αυτά, αλλά πραγματικά μου δίνει μια διαφορετική ενέργεια». 

Περνάει πολύ όμορφα εκεί, ειδικά τον χειμώνα. «Μου αρέσει όταν η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη, όταν τα κύματα χτυπούν και τα σύννεφα αλλάζουν σχήματα. Όταν είναι ήρεμη και όταν είναι άγρια. Αγαπώ όλες τις εποχές — το καλοκαίρι μόνο επειδή μπορώ να κολυμπήσω», γελά. 

Το δεύτερο αγαπημένο της μέρος; Στην κορυφή ενός βουνού, μέσα στη σιωπή, ακούγοντας τον ήχο του χιονιού κάτω από τα σκι της. 

Η Έφη έχει βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, αλλά προσπαθεί να την βλέπει με καθαρή ματιά. «Λατρεύω την Αλόννησο — είναι πράσινη, έχει υπέροχη θάλασσα, χωρίς πολυκοσμία. Δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο — δεν μου αρέσει αυτό που αντιπροσωπεύει. Η Σαντορίνη είναι μοναδική, αλλά πλέον υπερβολικά εμπορική. Είναι κρίμα». 

Η Έφη αντιπροσωπεύει αυτή τη ζεστασιά, την καλοσύνη και την ενσυναίσθηση που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες. Δεν έχω βρεθεί ακόμη στο σπίτι της, αλλά είμαι βέβαιη πως είναι η καλύτερη οικοδέσποινα στον κόσμο. Περιγράφει, με την αύρα μιας λέαινας, πώς δεν χάνει ποτέ το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας, αυτό που μοιράζεται με την οικογένειά της γύρω από το τραπέζι. Τώρα που τα παιδιά της έχουν μεγαλώσει, είναι μόνο εκείνη και ο σύζυγός της. Η Έφη ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι μπορείς να είσαι και ηδονίστρια και εργασιομανής ταυτόχρονα. 

Γελά όταν μου λέει: «Το Xanax μου είναι ο άντρας μου.» Είναι γιατρός, και κάθε φορά που η Έφη ανησυχεί για προθεσμίες, χρονοδιαγράμματα ή την τρέλα του κόσμου των startups, εκείνος τη ρωτά: «Πόσες ζωές έσωσες σήμερα;» Καμία, φυσικά. «Τότε,» της λέει, «πάρε λίγο χρόνο για σένα. Αλλιώς θα καταλήξεις στο νοσοκομείο».  

Οι 24 ώρες της Έφης μοιάζουν να είναι περισσότερες από όλων των άλλων. Είναι σχεδόν άδικο. Χτίζει την πρώτη ελληνική neobank με άδεια από την ΕΚΤ ως Chief Operating Officer, τρώει καθημερινά με την οικογένειά της, κάνει πιλάτες, διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει, βλέπει ταινία κάθε βράδυ — τα κάνει όλα. Ναι, η Έφη είναι ένας αληθινός σινεφίλ. Θα ήθελα πολύ να την πάρω μαζί μου στο Φεστιβάλ Μαύρες Νύχτες του Τάλλιν τον Νοέμβριο. (Είχα δει 23 ταινίες σε μία εβδομάδα — από τότε, βλέπω τις ταινίες αλλιώς).  

Η Έφη είναι επίσης ένα παράδοξο. Βαθιά, αυθεντικά Ελληνίδα — αλλά όχι εντελώς τυπική. Προς έκπληξή μου, το παραδέχεται. Ταξιδεύει πολύ περισσότερο από τους περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι συχνά περνούν τη ζωή τους εξερευνώντας τα αμέτρητα νησιά της χώρας τους. «Θα μπορούσες να επισκεφθείς εκατοντάδες, αλλά λίγο ως πολύ μοιάζουν μεταξύ τους… τα νησιά των Κυκλάδων, των Σποράδων, του Ιονίου κλπ. Όλα υπέροχα και ιδιαίτερα, αλλά όλες οι χώρες του κόσμου έχουν τις δικές τους πανέμορφες και πολλές φορές μοναδικές περιοχές και τα ταξίδια σου ανοίγουν μια άλλη προοπτική, ένα άλλο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο», λέει. Παρ’ όλα αυτά, η Έφη έχει όνειρα — πολλά όνειρα. Νιώθω πως είμαστε συγγενείς ψυχές σε αυτό. Αν συνεχίσεις να ονειρεύεσαι και να γελάς σαν παιδί, δεν γερνάς ποτέ. Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός. Όσο μεγαλώνεις, τόσο καλύτερα. Η Έφη το αποδεικνύει. 

Πρέπει να είχε μια υπέροχη παιδική ηλικία, και μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο ήταν όταν έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της — με τον πατέρα της. Υπήρξαν δάκρυα, αλλά όλα τελείωσαν καλά. Ο πατέρας της, τραπεζίτης, επέμενε να ακολουθήσει έναν «σωστό» δρόμο — πανεπιστημιακό πτυχίο, σταθερή δουλειά. Η Έφη ήθελε να διδάξει λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο, αλλά τελικά εργάστηκε σε τράπεζα. Από αγάπη και εμπιστοσύνη προς τον πατέρα της, διάλεξε έναν δρόμο που δεν ήταν το όνειρό της. 

Κι όμως, αυτός ο δρόμος την οδήγησε σε μια εξαιρετική, γεμάτη νόημα καριέρα. Έχει κάνει σχεδόν τα πάντα στον τραπεζικό τομέα — και ταυτόχρονα μοιάζει σαν να μπορούσε να είναι ηθοποιός, αρχιτέκτονας ή γιατρός. Έχει αυτή τη χάρη. Και τότε μοιράζεται την αποκάλυψη: η δημιουργικότητα είναι εκείνο που την κινεί. Η δημιουργικότητα είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική της ζωή, η πηγή της ενέργειάς της. 

«Πρέπει να νιώθω ότι δημιουργώ κάτι», λέει. 

Ναι. Αυτό ακριβώς είναι που μας ενώνει ως Snappiers — κοινές αξίες και κοινό DNA. Όταν είσαι δημιουργικός και εργατικός, μπορείς να γίνεις οτιδήποτε. Η Έφη έχει διδάξει αυτό στα παιδιά της από μικρή ηλικία: μάθε να αγαπάς αυτό που κάνεις. Αυτό είναι το κλειδί. Δεν έχει σημασία αν καθαρίζεις σπίτια, κουρεύεις μαλλιά ή διευθύνεις μια τράπεζα — αν το αγαπήσεις, θα νιώθεις καλά. 

Πώς γίνεται ένα άτομο να είναι τόσο ευγενικό, τόσο γεμάτο ζωή και ταυτόχρονα τόσο φιλόδοξο; 

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι όταν τα παιδιά της μεγάλωσαν, επέστρεψε στις σπουδές — και πήρε το μεταπτυχιακό της στον Στρατηγικό Σχεδιασμό στο Εδιμβούργο (στο Heriot-Watt University). Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο SWIFT — και όχι απλώς την εκπροσωπεί, ηγείται των EMEA chairpersons στην οργάνωση. 

Η Έφη απολαμβάνει πραγματικά κάθε πτυχή της ζωής της. Όταν λέει, «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με ενθουσιάζει η δουλειά μου», σχεδόν με κάνει να δακρύσω. Δείχνει πως όταν ακολουθείς την καρδιά σου και κάνεις τα πάντα με καρδιά, η ευτυχία και η επιτυχία ευθυγραμμίζονται με φυσικό τρόπο — ακόμη και στα πιο ώριμα χρόνια σου. 

Και δεν παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά σοβαρά. Λατρεύει τη ζωγραφική αλλά λέει, χαμογελώντας, «Δεν είμαι καλλιτέχνης — απλώς έχω καλό χέρι». Αγαπά τα βιβλία, αλλά όχι τα βαριά. Και ζει με μια απλή αλήθεια: 

«Αν είσαι ικανοποιημένος με την προσωπική σου ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος και στη δουλειά σου». 

Μία λέξη για να περιγράψει τη Snappi; Δημιουργικότητα. 

«Είναι σαν ένα νεογέννητο μωρό — σου δίνει ζωή. Δεν υπάρχει ποτέ βαρετή μέρα. Με σπρώχνει συνεχώς έξω από το comfort zone μου».  

Οι συνεντεύξεις γίνονται από την Piret Reinson, την Head of Global Brand & Communications της Snappi, από το Τάλλιν της Εσθονίας. Οπότε μην εκπλαγείτε αν δείτε μία δύο εσθονικές αναφορές στο κείμενο.  

Read also

SNAPPI JOURNAL #7 – Ευτυχία Χατζηαντωνίου: Μάθε να Αγαπάς Αυτό που Κάνεις

Η Ευτυχία Χατζιαντωνίου και το Μυστικό μιας Γεμάτης Ζωής  

Πριν καν ξεκινήσει η συνέντευξη, ήξερα ότι θα ήταν αδύνατο να αποτυπώσω την Έφη με λόγια που να τη δικαιώνουν. Είναι τόσο ξεχωριστή, δυνατή αλλά ταυτόχρονα ταπεινή, τόσο όμορφη (ναι, πραγματικά μοιάζει με μία ελληνική έκδοση της Catherine Deneuve), έξυπνη και ευχάριστη στην παρέα, τόσο εμπνευστική. Και κάνει τα πάντα να λειτουργούν ομαλά, χωρίς ίχνος προσπάθειας.  

Δεν την έχω δει ποτέ — ούτε για ένα λεπτό — κουρασμένη, εκνευρισμένη ή αγχωμένη. 

Ίσως αυτό να είναι το μυστικό της Ελλάδας. Η Έφη πιστεύει πως ένας λόγος που οι Έλληνες κουβαλούν λιγότερο άγχος — και γιατί δεν υπάρχει τόσο έντονο πρόβλημα αλκοολισμού — είναι επειδή απλώς… μοιράζονται. «Μιλάμε με την καρδιά μας», λέει. «Αυτή είναι η θεραπεία μας. Οι Έλληνες πάνε σε ένα καφέ ή ένα εστιατόριο και κάθονται εκεί για ώρες — για να μιλήσουν, να διαφωνήσουν, να γελάσουν. Έτσι εκτονωνόμαστε».  

Όταν τη ρωτώ τι σημαίνει για εκείνη η ελληνικότητα, χαμογελά: 

«Η Ελλάδα είναι φως. Η Ελλάδα είναι μπλε. Αλλά είναι και βουνά και ιστορία. Πολλή ιστορία». 

Το μέρος που την κάνει ευτυχισμένη είναι το εξοχικό της κοντά στην Αθήνα. Βρίσκεται στο μυστικιστικό Ιερό Τρίγωνο, με τις τρεις κορυφές του να είναι ο Ναός του Ποσειδώνα, το Μαντείο των Δελφών και η Ακρόπολη της Αθήνας (ο Παρθενώνας). «Αυτό το μέρος έχει μια διαφορετική ενέργεια», λέει. «Πηγαίνω σε έναν συγκεκριμένο βράχο και κάθομαι εκεί. Δεν πιστεύω ιδιαίτερα σε αυτά, αλλά πραγματικά μου δίνει μια διαφορετική ενέργεια». 

Περνάει πολύ όμορφα εκεί, ειδικά τον χειμώνα. «Μου αρέσει όταν η θάλασσα είναι φουρτουνιασμένη, όταν τα κύματα χτυπούν και τα σύννεφα αλλάζουν σχήματα. Όταν είναι ήρεμη και όταν είναι άγρια. Αγαπώ όλες τις εποχές — το καλοκαίρι μόνο επειδή μπορώ να κολυμπήσω», γελά. 

Το δεύτερο αγαπημένο της μέρος; Στην κορυφή ενός βουνού, μέσα στη σιωπή, ακούγοντας τον ήχο του χιονιού κάτω από τα σκι της. 

Η Έφη έχει βαθιά αγάπη για την Ελλάδα, αλλά προσπαθεί να την βλέπει με καθαρή ματιά. «Λατρεύω την Αλόννησο — είναι πράσινη, έχει υπέροχη θάλασσα, χωρίς πολυκοσμία. Δεν έχω πάει ποτέ στη Μύκονο — δεν μου αρέσει αυτό που αντιπροσωπεύει. Η Σαντορίνη είναι μοναδική, αλλά πλέον υπερβολικά εμπορική. Είναι κρίμα». 

Η Έφη αντιπροσωπεύει αυτή τη ζεστασιά, την καλοσύνη και την ενσυναίσθηση που χαρακτηρίζουν τους Έλληνες. Δεν έχω βρεθεί ακόμη στο σπίτι της, αλλά είμαι βέβαιη πως είναι η καλύτερη οικοδέσποινα στον κόσμο. Περιγράφει, με την αύρα μιας λέαινας, πώς δεν χάνει ποτέ το πιο σημαντικό γεύμα της ημέρας, αυτό που μοιράζεται με την οικογένειά της γύρω από το τραπέζι. Τώρα που τα παιδιά της έχουν μεγαλώσει, είναι μόνο εκείνη και ο σύζυγός της. Η Έφη ξέρει να απολαμβάνει τη ζωή. Είναι η ζωντανή απόδειξη ότι μπορείς να είσαι και ηδονίστρια και εργασιομανής ταυτόχρονα. 

Γελά όταν μου λέει: «Το Xanax μου είναι ο άντρας μου.» Είναι γιατρός, και κάθε φορά που η Έφη ανησυχεί για προθεσμίες, χρονοδιαγράμματα ή την τρέλα του κόσμου των startups, εκείνος τη ρωτά: «Πόσες ζωές έσωσες σήμερα;» Καμία, φυσικά. «Τότε,» της λέει, «πάρε λίγο χρόνο για σένα. Αλλιώς θα καταλήξεις στο νοσοκομείο».  

Οι 24 ώρες της Έφης μοιάζουν να είναι περισσότερες από όλων των άλλων. Είναι σχεδόν άδικο. Χτίζει την πρώτη ελληνική neobank με άδεια από την ΕΚΤ ως Chief Operating Officer, τρώει καθημερινά με την οικογένειά της, κάνει πιλάτες, διαβάζει βιβλία, ζωγραφίζει, βλέπει ταινία κάθε βράδυ — τα κάνει όλα. Ναι, η Έφη είναι ένας αληθινός σινεφίλ. Θα ήθελα πολύ να την πάρω μαζί μου στο Φεστιβάλ Μαύρες Νύχτες του Τάλλιν τον Νοέμβριο. (Είχα δει 23 ταινίες σε μία εβδομάδα — από τότε, βλέπω τις ταινίες αλλιώς).  

Η Έφη είναι επίσης ένα παράδοξο. Βαθιά, αυθεντικά Ελληνίδα — αλλά όχι εντελώς τυπική. Προς έκπληξή μου, το παραδέχεται. Ταξιδεύει πολύ περισσότερο από τους περισσότερους Έλληνες, οι οποίοι συχνά περνούν τη ζωή τους εξερευνώντας τα αμέτρητα νησιά της χώρας τους. «Θα μπορούσες να επισκεφθείς εκατοντάδες, αλλά λίγο ως πολύ μοιάζουν μεταξύ τους… τα νησιά των Κυκλάδων, των Σποράδων, του Ιονίου κλπ. Όλα υπέροχα και ιδιαίτερα, αλλά όλες οι χώρες του κόσμου έχουν τις δικές τους πανέμορφες και πολλές φορές μοναδικές περιοχές και τα ταξίδια σου ανοίγουν μια άλλη προοπτική, ένα άλλο τρόπο να βλέπεις τον κόσμο», λέει. Παρ’ όλα αυτά, η Έφη έχει όνειρα — πολλά όνειρα. Νιώθω πως είμαστε συγγενείς ψυχές σε αυτό. Αν συνεχίσεις να ονειρεύεσαι και να γελάς σαν παιδί, δεν γερνάς ποτέ. Η ηλικία είναι απλώς ένας αριθμός. Όσο μεγαλώνεις, τόσο καλύτερα. Η Έφη το αποδεικνύει. 

Πρέπει να είχε μια υπέροχη παιδική ηλικία, και μπορώ να φανταστώ πόσο δύσκολο ήταν όταν έδωσε τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής της — με τον πατέρα της. Υπήρξαν δάκρυα, αλλά όλα τελείωσαν καλά. Ο πατέρας της, τραπεζίτης, επέμενε να ακολουθήσει έναν «σωστό» δρόμο — πανεπιστημιακό πτυχίο, σταθερή δουλειά. Η Έφη ήθελε να διδάξει λογοτεχνία στο πανεπιστήμιο, αλλά τελικά εργάστηκε σε τράπεζα. Από αγάπη και εμπιστοσύνη προς τον πατέρα της, διάλεξε έναν δρόμο που δεν ήταν το όνειρό της. 

Κι όμως, αυτός ο δρόμος την οδήγησε σε μια εξαιρετική, γεμάτη νόημα καριέρα. Έχει κάνει σχεδόν τα πάντα στον τραπεζικό τομέα — και ταυτόχρονα μοιάζει σαν να μπορούσε να είναι ηθοποιός, αρχιτέκτονας ή γιατρός. Έχει αυτή τη χάρη. Και τότε μοιράζεται την αποκάλυψη: η δημιουργικότητα είναι εκείνο που την κινεί. Η δημιουργικότητα είναι ο σύνδεσμος ανάμεσα στην προσωπική και την επαγγελματική της ζωή, η πηγή της ενέργειάς της. 

«Πρέπει να νιώθω ότι δημιουργώ κάτι», λέει. 

Ναι. Αυτό ακριβώς είναι που μας ενώνει ως Snappiers — κοινές αξίες και κοινό DNA. Όταν είσαι δημιουργικός και εργατικός, μπορείς να γίνεις οτιδήποτε. Η Έφη έχει διδάξει αυτό στα παιδιά της από μικρή ηλικία: μάθε να αγαπάς αυτό που κάνεις. Αυτό είναι το κλειδί. Δεν έχει σημασία αν καθαρίζεις σπίτια, κουρεύεις μαλλιά ή διευθύνεις μια τράπεζα — αν το αγαπήσεις, θα νιώθεις καλά. 

Πώς γίνεται ένα άτομο να είναι τόσο ευγενικό, τόσο γεμάτο ζωή και ταυτόχρονα τόσο φιλόδοξο; 

Αυτό που με εντυπωσιάζει περισσότερο είναι ότι όταν τα παιδιά της μεγάλωσαν, επέστρεψε στις σπουδές — και πήρε το μεταπτυχιακό της στον Στρατηγικό Σχεδιασμό στο Εδιμβούργο (στο Heriot-Watt University). Εκπροσωπεί την Ελλάδα στο SWIFT — και όχι απλώς την εκπροσωπεί, ηγείται των EMEA chairpersons στην οργάνωση. 

Η Έφη απολαμβάνει πραγματικά κάθε πτυχή της ζωής της. Όταν λέει, «Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο με ενθουσιάζει η δουλειά μου», σχεδόν με κάνει να δακρύσω. Δείχνει πως όταν ακολουθείς την καρδιά σου και κάνεις τα πάντα με καρδιά, η ευτυχία και η επιτυχία ευθυγραμμίζονται με φυσικό τρόπο — ακόμη και στα πιο ώριμα χρόνια σου. 

Και δεν παίρνει τον εαυτό της υπερβολικά σοβαρά. Λατρεύει τη ζωγραφική αλλά λέει, χαμογελώντας, «Δεν είμαι καλλιτέχνης — απλώς έχω καλό χέρι». Αγαπά τα βιβλία, αλλά όχι τα βαριά. Και ζει με μια απλή αλήθεια: 

«Αν είσαι ικανοποιημένος με την προσωπική σου ζωή, θα είσαι ευτυχισμένος και στη δουλειά σου». 

Μία λέξη για να περιγράψει τη Snappi; Δημιουργικότητα. 

«Είναι σαν ένα νεογέννητο μωρό — σου δίνει ζωή. Δεν υπάρχει ποτέ βαρετή μέρα. Με σπρώχνει συνεχώς έξω από το comfort zone μου».  

Οι συνεντεύξεις γίνονται από την Piret Reinson, την Head of Global Brand & Communications της Snappi, από το Τάλλιν της Εσθονίας. Οπότε μην εκπλαγείτε αν δείτε μία δύο εσθονικές αναφορές στο κείμενο.  

Κατέβασε το Snappi app

Σκάναρε το QR code για να κατεβάσεις την εφαρμογή

Κάνε κλικ για να κατεβάσεις την εφαρμογή

or get a download link via SMS

Get the app