SNAPPI JOURNAL #14 | Γιάννης Σκέντος
Η ΤΕΧΝΗ ΤΟΥ ΝΑ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΧΑΟΣ
Κάποιοι άνθρωποι σου κάνουν εντύπωση από την πρώτη κιόλας μέρα που τους γνωρίζεις. Ο Γιάννης Σκέντος είναι ένας από αυτούς.
Ήρθαμε στη Snappi περίπου το ίδιο διάστημα, και θυμάμαι ότι παρατήρησα αμέσως την ενέργεια του, την αισιοδοξία του και τη μοναδική ικανότητα του να συνδέεται με τους ανθρώπους. Όμως, αφού κάθισα μαζί του για αυτή τη συνέντευξη, ανακάλυψα ότι ο Γιάννης έχει πολλά περισσότερα να προσφέρει απ’ ότι δείχνει με την πρώτη ματιά.
Για αρχή, πλέον έχω τις υποψίες μου ότι είναι μισός Έλληνας, μισός Αμερικάνος και μισός Εσθονός. Ναι ξέρω ότι αυτά είναι τρία μισά. Αλλά κατά κάποιο τρόπο, με τον Γιάννη, βγάζει νόημα όλο αυτό.
Και ίσως υπάρχει και ένα ακόμα μισό: ο ηθοποιός που πάντα ονειρευόταν να γίνει.
Η ιστορία του αφορά τη σκληρή δουλειά, την ανθεκτικότητα, το χιούμορ και μιας αρκετά αξιοθαύμαστης ικανότητας του να αξιοποιεί στο έπακρο οτιδήποτε του φέρνει η ζωή.
Όπου κι αν εργάζεσαι, αντιμετώπισε το σαν να είναι δική σου επιχείρηση
Ο πατέρας του Γιάννη ακολούθησε τη μητέρα του στις Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα. Καθώς δεν μπορούσε να επικοινωνήσει στα αγγλικά, ξεκίνησε να εργάζεται ως λαντζέρης. Ωστόσο, χάρη στη σκληρή δουλειά και την αποφασιστικότητά του, κατάφερε σταδιακά να ανελιχθεί, ξεπερνώντας τις δυσκολίες που συνεπάγεται η οικοδόμηση μιας νέας ζωής σε μια ξένη χώρα χωρίς να γνωρίζει τη γλώσσα.
Όταν ο Γιάννης ήταν τεσσάρων, η οικογένεια επέστρεψε στην Ελλάδα. Ο πατέρας του ασχολήθηκε για ένα διάστημα με την ξυλουργική, αλλά τελικά επέστρεψε στον κλάδο της εστίασης, ανοίγοντας μια ψησταριά.
Εκεί ξεκίνησε η εργασιακή εμπειρία του Γιάννη.
Πρώτα, μάζευε τα άδεια μπουκάλια από τα τραπέζια. Στη συνέχεια ξεκίνησε να σερβίρει, ενώ οι γονείς του πάντα φρόντιζαν να του μαθαίνουν ότι η σκληρή δουλειά αποδίδει καρπούς. Και στις ηλικίες μεταξύ 20 και 30 πάντα είχε μια δεύτερη δουλειά.
Όμως το πιο σημαντικό πράγμα που του έδωσε ο πατέρας του δεν ήταν η εργασία. Ήταν μια φιλοσοφία.
«Όπου κι αν εργάζεσαι, δούλεψε σαν να είναι δικό σου το μαγαζί.».
Να είσαι περήφανος για αυτό που κάνεις. Δώσε τον καλύτερό σου εαυτό. Μην περιμένεις να αποκτήσεις τη δική σου επιχείρηση για να συμπεριφέρεσαι σαν κάποιος που νοιάζεται για την επιτυχία της.
Αναγνώρισα αμέσως κάτι βαθιά εσθονικό σε αυτή τη φιλοσοφία. Στην Εσθονία, η εργασία αποτελεί παραδοσιακά σχεδόν μια θρησκεία. Δεν χρειάζεσαι θεατές για να κάνεις κάτι καλά. Το κάνεις επειδή έτσι πρέπει να γίνονται τα πράγματα.
Πρότεινα μάλιστα στον Γιάννη να κάνουμε πατέντα τη μέθοδο ανατροφής των γονιών του. Διότι αν κάθε εταιρεία είχε υπαλλήλους με τη στάση του Γιάννη, φανταστείτε τι θα μπορούσε να πετύχει.
Όλα ξεκινούν και τελειώνουν με τους ανθρώπους
Καθώς άκουγα τον Γιάννη μου ήρθε η ιστορία ενός άλλου Snappier στο μυαλό: του Παναγιώτη Κυτίνου, ο οποίος συμμετείχε στο Snappi Journal #3.
Και οι δύο ξεκίνησαν την επαγγελματική τους σταδιοδρομία σε στενή επαφή με τους πελάτες. Και οι δύο έμαθαν να αντιμετωπίζουν κάθε είδους ανθρώπους, προσωπικότητες και καταστάσεις. Και οι δύο απέκτησαν κάτι που κανένα εγχειρίδιο δεν μπορεί να διδάξει πλήρως: την ικανότητα να κατανοούν τους ανθρώπους.
Για τον Γιάννη, αυτό αποτέλεσε το θεμέλιο της καριέρας του.
Πιστεύει ότι όταν παίρνεις τη δουλειά σου στα σοβαρά, τα πράγματα θα πάνε καλά. Ακόμα κι αν ξεκινήσεις για παράδειγμα απαντώντας σε τηλεφωνήματα της εξυπηρέτησης πελατών, η στάση σου, η περιέργειά σου και η προθυμία σου να βοηθήσεις μπορούν να σου ανοίξουν πόρτες που δεν περίμενες ποτέ.
Αυτό ακριβώς συνέβη σε εκείνον.
Στην Concentrix, μεταπήδησε στο Senior Operations Management, φτάνοντας τελικά να επιβλέπει πέντε έργα ταυτόχρονα και να ηγείται ομάδων συνολικού αριθμού άνω των 100 ατόμων.
Η εμπειρία αυτή του έμαθε ότι η ηγεσία δεν αφορά μόνο την επίτευξη αποτελεσμάτων. Έχει να κάνει με τη δημιουργία ενός περιβάλλοντος όπου οι άνθρωποι αισθάνονται ότι τους σέβονται, κατανοούν τις ευθύνες τους και μπορούν να δώσουν τον καλύτερο τους εαυτό.
Μετά την Concentrix ήρθε η Viva, και τον Νοέμβριο του 2025, η Snappi.
Μερικοί άνθρωποι προσπαθούν να επιβιώσουν το χάος. Ο Γιάννης το απολαμβάνει.
Έπρεπε να του κάνω μια ερώτηση.
Πως καταφέρνει να παραμένει τόσο αισιόδοξος και ενεργητικός παρά όλες τις προκλήσεις που συνεπάγεται η δημιουργία μιας νέας τράπεζας;
Η απάντησή του ήταν πανέμορφα απλή.
«Προσπαθώ να μην παίρνω τα πράγματα προσωπικά στη δουλειά. Το χιούμορ είναι ο μηχανισμός άμυνας μου, και θέλω να πιστεύω ότι ανθίζω μέσα στο χάος».
Όποιος έχει δουλέψει σε startup θα καταλάβει πόσο πολύτιμη είναι αυτή η δεύτερη ιδιότητα.
Το να χτίζεις κάτι από το μηδέν σημαίνει ότι δεν είναι όλα έτοιμα. Οι διαδικασίες εξελίσσονται. Οι προτεραιότητες αλλάζουν. Προκύπτουν απρόβλεπτα προβλήματα. Και μερικές φορές, μόλις λύσεις ένα πρόβλημα, ένα άλλο σε περιμένει στη γωνία.
Μερικοί άνθρωποι το βρίσκουν εξουθενωτικό.
Ο Γιάννης το βρίσκει συναρπαστικό.
Του αρέσει που έχουμε ακόμα τόσα πολλά να χτίσουμε στη Snappi. Ότι οι άνθρωποι πρέπει να συνεργάζονται μεταξύ των ομάδων, να μοιράζονται ιδέες, να υποστηρίζουν ο ένας τον άλλον και να συνεισφέρουν πέρα από τα όρια των καθηκόντων τους.
Δίνει επίσης μια εξαιρετικά ρεαλιστική περιγραφή της πορείας της Snappi μέχρι σήμερα.
«Με αναταραχές»
Μία λακκούβα μετά την άλλη. Ξεπερνάς ένα εμπόδιο, μαθαίνεις κάτι νέο, και ετοιμάζεσαι για το επόμενο.
Ίσως όμως αυτό να είναι και το στοιχείο που κάνει το ταξίδι να αξίζει τον κόπο.
Η δουλειά του στη Snappi, του έχει προσφέρει μια πολύ βαθύτερη κατανόηση του τραπεζικού τομέα: του ρυθμιστικού πλαισίου, της συμμόρφωσης, της πολυπλοκότητας και της ευθύνης που κρύβονται πίσω από αυτό που οι πελάτες αντιλαμβάνονται ως μια απλή χρηματοοικονομική υπηρεσία.
Και παρά όλες τις δυσκολίες, δεν θα ήθελε να χάσει την ευκαιρία να συμβάλει στη δημιουργία κάτι καινούριου.
Ο ηθοποιός που δεν σταμάτησε ποτέ να υποδύεται
Εδώ αρχίζει το κομμάτι της ιστορίας του Γιάννη που βρήκα ιδιαίτερα συναρπαστικό.
Το παιδικό του όνειρο ήταν να γίνει ηθοποιός.
Πρώτη φορά δοκίμασε τη σκηνή σε μια σχολική παράσταση στην πέμπτη τάξη. Χρόνια αργότερα, στα 27 του, εγγράφηκε επιτέλους σε δραματική σχολή, ενώ συνέχιζε να εργάζεται τα βράδια (πού αλλού;) ως σερβιτόρος σε μπουζούκια.
Για δύο μήνες, ζούσε το όνειρο του.
Τότε, ένα σοβαρό ατύχημα με μοτοσικλέτα άλλαξε τα πάντα.
Πέρασε σχεδόν δύο χρόνια με πατερίτσες, και τα σχέδιά του να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική έφτασαν στο τέλος τους.
Όμως ο ηθοποιός που κρύβεται μέσα στον Γιάννη δεν εξαφανίστηκε ποτέ.
Ακόμα του αρέσει να υποδύεται ρόλους, να κάνει τον κόσμο να γελάει και να δημιουργεί μικρές θεατρικές στιγμές στην καθημερινή ζωή.
Μερικές φορές οι φίλοι του του ζητούν να υποδυθεί κάποιον εντελώς διαφορετικό, έτσι για πλάκα. Και όταν δούλευε στον τουριστικό κλάδο, παραλαμβάνοντας πελάτες με λιμουζίνα, κατά καιρούς επινοούσε χαρακτήρες και παρέμενε στο ρόλο για όλη τη διάρκεια της διαδρομής.
Μερικές φορές, μου λέει, οι επιβάτες δεν ανακάλυπταν ποτέ ποιος ήταν πραγματικά.
Μπορώ μόνο να φανταστώ αυτές τις συζητήσεις.
Και αναρωτιέμαι αν αυτό αποτελεί μέρος του μυστικού του.
Ίσως η υποκριτική τον έμαθε να μπαίνει στον κόσμο των άλλων. Να αντιλαμβάνεται την ατμόσφαιρα ενός χώρου. Να κατανοεί διαφορετικές οπτικές γωνίες. Να βρίσκει χιούμορ σε απρόσμενες καταστάσεις.
Όλες αυτές είναι αρκετά χρήσιμες δεξιότητες όταν η καριέρα σου περιστρέφεται γύρω από τους ανθρώπους.
Η χαρά του να βλέπεις κάτι να παίρνει μορφή
Όταν ρωτώ τον Γιάννη για μια από τις πιο περήφανες στιγμές του τελευταία στην Snappi, δεν αναφέρεται σε κάποιο ατομικό επίτευγμα.
Μιλάει για ομαδική εργασία.
Τον Σεπτέμβριο, συνέβαλε στην προσέλκυση ενός εταιρικού πελάτη στις υπηρεσίες μισθοδοσίας της Snappi.
Αυτό που ξεκίνησε ως μια απλή επαφή εξελίχθηκε σε συναντήσεις με την ανώτερη διοίκηση, παρουσιάσεις προς τους υπαλλήλους και στενή συνεργασία μεταξύ διαφόρων ομάδων της Snappi.
Η εταιρεία απασχολούσε περίπου 1.000 υπαλλήλους, και η αρχική εφαρμογή αφορούσε περίπου 100 πληρωμές μισθών μέσω της Snappi.
Δεν το έκανε όμως για να κλείσει άλλον έναν πελάτη.
Το έκανε για να φέρει κοντά τους ανθρώπους, να εξηγήσει τα οφέλη, να επιλύσει πρακτικά προβλήματα και να δει μια ιδέα να γίνεται πραγματικότητα.
Και νομίζω ότι αυτό είναι που παρακινεί περισσότερο τον Γιάννη.
Όχι μόνο το να πετυχαίνει κάτι ο ίδιος, αλλά το να βλέπει τι μπορούν να καταφέρουν οι άνθρωποι όταν συνεργάζονται.
Το σπίτι του είναι εκεί που είναι η Ελένη
Είναι και κάτι άλλο που ο Γιάννης σίγουρα κληρονόμησε από τον πατέρα του: μια ρομαντική καρδιά.
Γνώρισε τη σύζυγό του, την Ελένη, όταν ήταν 38 ετών. Είναι μαζί εδώ και έξι χρόνια και μοιράζονται όχι μόνο τη ζωή τους, αλλά και την επιθυμία να συνεχίσουν να μαθαίνουν και να εξελίσσονται ως άνθρωποι.
Και μόλις μετακόμισαν στο πρώτο τους δικό τους σπίτι.
Όταν ρωτάω τον Γιάννη για το μέρος στην Ελλάδα όπου νιώθει πιο ευτυχισμένος, περιμένω τη συνηθισμένη απάντηση. Ένα νησί. Μια παραλία. Έναν αγαπημένο καλοκαιρινό προορισμό.
Όμως ο Γιάννης με εκπλήσσει για άλλη μια φορά.
Το μέρος όπου νιώθει πιο ευτυχισμένος είναι το σπίτι του. Όπου κι αν βρίσκεται η Ελένη, είναι εκεί όπου βρίσκεται η καρδιά του.
Και όταν θέλει να ξεφύγει στη φύση, δεν πηγαίνει στη θάλασσα.
Πηγαίνει στα βουνά.
Λατρεύει την πεζοπορία, την ησυχία και τους ήχους της φύσης.
Ίσως όταν η επαγγελματική σου ζωή είναι γεμάτη από κόσμο, συζητήσεις και συνεχή κίνηση, η μεγαλύτερη πολυτέλεια είναι απλώς το να μένεις ακίνητος.
Λίγο καλύτερος από εχθές
Ο Γιάννης αντλεί έμπνευση από πολλά πράγματα: τους γονείς του, τη σύζυγό του, τα βιβλία, τα podcast και τους ανθρώπους των οποίων οι ιστορίες τον κάνουν να σκέφτεται διαφορετικά.
Παραθέτει την ομιλία του Μάθιου Μακόναχι κατά την απονομή των Όσκαρ, το μήνυμα της οποίας ήταν να γίνεσαι συνεχώς μια καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου, και αυτό είναι κάτι που τον αγγίζει βαθιά.
Όχι απαραίτητα ο καλύτερος όλων.
Απλά λίγο καλύτερος από ότι ήσουν εχθές.
Είναι μια υπέροχα απλή φιλοδοξία. Και ίσως πολύ πιο βιώσιμη από το να κυνηγάς κάποια φανταστική υπέρτατη μορφή επιτυχίας.
Ακούγοντας τον Γιάννη, συνειδητοποιώ ότι αυτή η ιδέα συνδέει σχεδόν κάθε κεφάλαιο της ζωής του.
Το αγόρι που μάζευε μπουκάλια στο εστιατόριο του πατέρα του.
Ο νεαρός που ονειρευόταν να γίνει ηθοποιός.
Ο επαγγελματίας που μαθαίνει να ηγείται μεγάλων ομάδων.
Ο σύζυγος που χτίζει ένα σπίτι με τη γυναίκα που αγαπά.
Και ο Snappier που συνεχίζει να βρίσκει λόγους να χαμογελά, ακόμα και όταν ο δρόμος γίνεται ανώμαλος.
Διαφορετικοί ρόλοι. Διαφορετικές φάσεις. Η ίδια περιέργεια, γενναιοδωρία και όρεξη για ζωή.
Ξεκίνησα αυτή τη συνέντευξη αναρωτώμενη αν η ικανότητα του Γιάννη να μεταμορφώνεται σε οποιονδήποτε προέρχεται από την αγάπη του για την υποκριτική.
Όμως, ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ανακάλυψη είναι ότι, μέσα από όλους αυτούς τους διαφορετικούς ρόλους, δεν έπαψε ποτέ να είναι ο εαυτός του.
Ο Γιάννης εμπιστεύεται τη ζωή. Και κατά κάποιο τρόπο, η ζωή φαίνεται να τον εμπιστεύεται κι αυτή.
Σε ευχαριστούμε που είσαι μέλος της ομάδας μας.
Τις συνεντεύξεις γράφει η Piret Reinson, Director of Corporate Communications της Snappi, με καταγωγή από το Ταλίν της Εσθονίας. Επομένως, μην εκπλαγείτε αν εντοπίσετε εδώ κι εκεί μερικές εσθονικές αναφορές.
